Vereniging in de Kijker: Grote Moskee Kazemattenstraat
In het kader van onze reeks “Vereniging in de Kijker” spraken we deze maand af met, Ihsan Kizilmese, de voorzitter van de Grote Moskee van Gent in de Kazemattenstraat. Een interessant gesprek over hoe je met beperkte middelen een indrukwekkend gebouw renoveert, over geloof, over de relatie met de buren en over biljarttafels.
Meneer Kizilmese, kan u iets vertellen over de geschiedenis van de vereniging?
Het gebouw van de moskee in de Kazemattenstraat werd gekocht in 1976. Voorheen had de gemeenschap een culturele ruimte van een kerk mogen gebruiken. De pastoor had die ruimte welwillend ter beschikking gesteld, maar ze was eigenlijk veel te klein. Daarom zijn we snel uitgekomen bij dit gebouw, een oude fabriek, die werd gekocht met het geld dat de gemeenschap kon samenbrengen.
Ook de renovatie van het gebouw – die met de nodige problemen gepaard ging; er waren klachten van de buren, de renovatie werd tegengehouden door de rechtbank, ... - is helemaal gefinancierd met giften. De moskee krijgt geen subsidies als dusdanig. De islam is een erkende godsdienst, dat wel, maar om middelen te krijgen moet je erkend zijn. Dat zou via de Executieve van de moslims van België georganiseerd worden, maar na de verkiezingen van de executieve zijn daar verschillende problemen geweest. Nu is het wachten op meer duidelijkheid om ons erkenningsdossier af te ronden.
Recent hebben we nog de gebedsruimte voor het vrijdaggebed (zie foto) en de gebedsruimte voor de andere gebeden herbetegeld. Veel van de werken worden uitgevoerd door vrijwilligers; zeer gemotiveerde mensen: de laatste werken duurden niet langer dan twee maand!
Nu hopen we nog geld bijeen te kunnen brengen om de gebedsruimte en het lokaal voor de vrouwen op te knappen. Die zijn nu nogal kaal, een beetje somber, en we hopen er snel aan te kunnen beginnen.
Rond de moskee worden dus verschillende activiteiten georganiseerd?
Welja, de vrouwenwerking is zo goed als zelfstandig georganiseerd – zolang er geen problemen zijn word ik er niet bij betrokken – en zet verschillende activiteiten op touw: ontmoetingsmomenten, sociale gebeurens, lessen, ... Gisteren nog heb ik een diploma's uitgereikt aan mensen die, zo rond hun 40ste, een cursus koranlezen volgden.
Daarnaast hebben we op de eerste verdieping 8 klaslokalen waarvan vooral de jongerenwerking gebruikmaakt: we organiseren er Koranlessen maar ook lessen volksdans, lessen over Turkse cultuur, ... Ik zou er graag lessen Nederlands starten, maar daarvoor zijn we nog op zoek naar een goede, Belgische leerkracht.
En dan, vooraan, is er de koffieruimte die dienstdoet als ons ontmoetingslokaal. Je hebt gezien, er wordt daar over vanalles gepraat: godsdienst, sport, verschillende culturen enzovoort. Nu, met de verkiezingen hangen er zelfs een paar politieke affiches. In de moskee kan niet aan politiek gedaan worden natuurlijk, maar in de ontmoetingsruimte ... Waar mensen samenkomen wordt over politiek gepraat, dat is niet tegen te houden.
Zeer grote activiteiten gaan er niet door, maar als er voetbal is projecteren we weleens een match. Er staan ook een kicker en twee biljarttafels. Vroeger stond er slechts één, maar dan moesten de jongeren aan de kant van zodra de ouderen wilden spelen. Daarom hebben we samengelegd voor een tweede tafel en we hopen op termijn nog meer te kunnen doen in het ontmoetingslokaal. Maar ook daar wordt alles betaald met giften, de prijzen die we rekenen zijn amper hoger dan de aankoopprijs en alles wordt er gedaan door vrijwilligers.
Je ziet, als voorzitter heeft men hier verschillende verantwoordelijkheden: er zijn alle vrijwilligers van de verschillende werkingen, er zijn de rekeningen die bijgehouden moeten worden, er zijn de gebedsdiensten en grote feesten die georganiseerd moeten worden, er zijn de bestellingen die moeten worden gedaan, er is het onderhoud van de lokalen, ... Zo heeft men veel zaken aan het hoofd, maar ik voel mij gesterkt door mijn geloof en vind daar rust in.
Religie blijft natuurlijk het belangrijkste voor deze organisatie. Werkt u samen of overlegt u met andere moskeeën of gelijkgezinde verenigingen?
Kijk, de Islam is een religie die niet toelaat anderen kwaad te doen. Zoals elke religie probeert ook de Islam natuurlijk mensen te bekeren, maar dat kan alleen maar met respect gebeuren. Als er op dit moment conflicten en oorlogen in de moslimwereld zijn, zijn dat oorlogen die ingegeven zijn door hebzucht, door de drang om meer territorium te veroveren, door economische redenen zoals petroleum. Vechten voor bezittingen kan alleen maar tot de ondergang leiden, dat zien we ook in de geschiedenis van het Ottomaanse rijk.
Er is daar een parallel te trekken met het pad dat een individu volgt in het leven: in deze samenleving is er veel dat mensen ertoe brengt altijd meer te willen, velen worden verblind door hebzucht, door de verlokkingen van plezier, ... Dan kan men kiezen om die weg in te slaan, en altijd meer te willen, of men kan kiezen voor meer soberheid die wordt ingegeven door religie. Velen, ikzelf bijvoorbeeld ook, vinden de weg van dat soort wildheid naar de rust in het geloof.
Wij geloven dat de Islam er als religie is om te geven, om mensen iets waardevols te bieden. Mede daarom vinden wij openheid belangrijk. Tijdens de Gentse Feesten bijvoorbeeld zijn er interculturele wandelingen die eindigen in de moskee. Regelmatig zijn er ook bezoeken van scholen, laatst was hier zelfs nog een bus uit Roeselare.
Bovendien onderhouden wij goed contact met “De buren van de abdij”, een groep die de Sint-Baafsabdij, het oudste gebouw van Gent, wekelijks openstelt voor het publiek. Veel mensen weten dat niet, maar een van de eerste priesters van de Machariusparochie – de kerk staat hier net achter de hoek – kwam uit Turkije, uit de buurt van Antiochië. We zijn recent opgenomen in een boek dat ze hebben uitgegeven. Zo komen mensen die dikwijls zelfs niet wisten dat hier een moskee is wat meer te weten over onze gemeenschap.
